Blog

Schaamte vs evolutie

Ik wil iets duidelijk benoemen waarmee ik hoop verzachting te brengen

in een verborgen leed.

Ik wil het hebben over schaamte.

Ik ken het fenomeen in mezelf en ik zie het bij veel mensen onderhuids woekeren.

Als we voor de zoveelste keer op datzelfde gekende kruispunt komen, in onze zelfde rommel, dan zijn we op den duur beschaamd om er nog over te beginnen, zelfs tegen een coach of therapeut.

Weer hetzelfde liedje, of wat?

Iedereen heeft wel zijn eigen evolutionaire achillespees. Terugkerende uitdagingen in relaties, met de gezondheid, met de kinderen, onze ouders, professioneel, enz.

Dat herhalend patroon druist in tegen de maatschappelijke trend dat met een paar behandelingen of therapieën je problemen opgelost zijn. Zo wil men ons alleszins doen geloven.

Prachtige video’s en foto’s van mediterende mensen op de rotsen aan zee met subtiel zonlicht en een gepast achtergrondmuziekje. Het ziet er allemaal zo romantisch en vooral heel gemakkelijk uit.

Maar zo werkt het meestal niet. Ook bij mij niet.

Het is een weg, het gaat niet over een doel. Dat zogenaamde doel is de illusie die verwachting schept, en die verwachting mondt ongetwijfeld uit in frustratie en vervolgens in ontgoocheling. Met al onze goede intenties staan we na een tijdje weer op hetzelfde punt.

Zo lijkt het tenminste.

In die momenten herinner ik mensen eraan vanwaar ze komen. Want als we ons weer voelen afglijden naar onze oude gewoonten en problemen, dan zien we onze evolutie niet meer. We voelen ons in een dip en we zien het stijgende gemiddelde van de curve niet meer.

Daar in die dip zijn we beschaamd om hulp te vragen voor alwéér datzelfde onderwerp.

Lieve mensen, ik wil hier duidelijk stellen dat dit een normaal verloop is in karmische transformaties, zoals ik in mijn boek, Alchemie van de Ziel, meer in detail beschreven heb. Evolutie is een cyclisch proces. Net zoals er seizoenen zijn.

We kunnen er ons blauw aan ergeren dat het weer winter is.

Maar zonder winter is er geen lente of zomer.

Alsof de natuur weer dood gaat, terugkeert naar een slaapstand, in dezelfde toestand komt als een jaar geleden. Maar wie goed kijkt, ziet dat elke boom onder zijn huid een groeiring meer heeft.

Zo is het ook met ons. We lijken te stoppen met groeien, zeker voor de persoonlijkheid die resultaatgericht is. We willen onze problemen oplossen, en liefst zo snel mogelijk. Maar ondertussen heeft onze ziel er een groeiring bij gekregen. Het zijn ervaringen die ze mag opdoen in de materie, in dit lichaam. Dus nee, je stagneert niet, je evolueert als een spiraal. Je passeert hetzelfde punt, maar met meer bewustzijn, met wat meer levenskilometers op de teller.

Tranformatieprocessen hebben tijd nodig. Ik weet het, dit is complete anti-marketing, maar het is wel een realiteit. Karma is de verzameling van al onze herinneringen. We handelen, denken en voelen vanuit die herinneringen. Zijn we niet bewust, dan herhalen die herinneringen zich telkens weer in de toekomst, tot we er op een dag bewust van worden. Het zijn diep verankerde patronen.

Als ik naar mijn eigen karmische rugzak kijk, dan zit daar voor deze incarnatie een basiswantrouwen naar het leven in. Dit herprogrammeer je niet in 3 sessies!

Het is een maatpak dat levensecht aanvoelt, gebaseerd op blessures die we meedragen op niveau van de ziel.

‘Vertrouw maar in het leven.’

Jaja… maar hoe begin je daar dan aan? Voor de stuurlui aan wal is het gemakkelijk spreken.

En zo hebben we allemaal onze eigen overtuigingen die onze realiteit telkens opnieuw herscheppen.

  • Ik ben het niet waard om succes te hebben.

  • Deze wereld is niet veilig voor mij.

  • Ik ben niet goed genoeg.

  • Ik moet hard knokken in dit leven.

  • Ik voel me schuldig om gelukkig te zijn

Deze lijst is lang en ieder heeft zijn eigen varianten. Stuk voor stuk ingebakken in onze genen, in ons cellulair geheugen. Het is karmisch materiaal dat zich in een lichaam gematerialiseerd heeft tijdens de zwangerschap en dat zich met elke celdeling kopieert. Onze geboorte is de stempel op dat werk, klaar voor verzending in ons leven op aarde.

Neen, die trein kan je niet zomaar van richting doen veranderen. Maar we kunnen die programma’s transformeren.

Een eerste stap is er ons bewust van worden. Daarbij kan een astrologische duiding helpen. Dat is het domein van mijn vrouw Nadina. Het is ons startpakket in dit leven, de basis waarmee we vertrekken en waarin we kunnen groeien.

Die programma’s voelen vaak zo levensecht aan dat we er ons niet bewust van zijn. ‘Zo ben ik.’ Dat is onze overtuiging. Maar dat wil niet zeggen we zo moeten blijven.

Het is een weg van vallen en opstaan. Proberen en leren, een constante evolutie.

Diegenen onder jullie die me wat beter kennen, weten dat ikzelf al jaren timmer aan die weg, elke dag.

Moet de aarde zich schamen omdat het weer winter is?

Moet een kind zich schamen omdat het gevallen is als het leert lopen?

Het zit weer op de grond, ja, dat wel, maar het heeft ondertussen wel wat meer passen na elkaar kunnen zetten! En dat telt.

Al die keren dat het valt, zijn zelfs noodzakelijk. Ze maken een onlosmakelijk onderdeel uit van het leerproces. Het kan niet leren lopen zonder die momenten.

Wat zou je zeggen tegen dat kind dat zichzelf daar op de grond zit te verwijten of schuldig voelt omdat het voor de zoveelste keer gevallen is? Zou je het veroordelen zoals je jezelf zovaak veroordeelt?

Moeten wij ons dus schamen omdat we weer in onze innerlijke winter beland zijn, op onszelfde karmische kruispunt waar we niet weten welke richting uit?

Ik hoop dat ik die schaamte een beetje kan ontzenuwen met dit artikel. En ik ben er om jullie eraan te herinneren vanwaar jullie komen en welke stappen jullie ondertussen al gezet hebben. Ik hoef maar naar mezelf te kijken hoe het elke dag werken is om oude programma’s te herprogrammeren. Ze zijn zo goed en sluw gemaakt. En ja, ik glijd nog zoveel keer terug.

Maar ik heb de keuze om elke keer weer recht te kruipen met hopelijk wat meer levenservaring die me in de toekomst van dienst kan zijn.

Die vrije keuze heeft ieder van ons.

Laat ons geen energie verspillen aan schaamte of schuld. Die energie en tijd kunnen we beter gebruiken om overeind te kruipen en te leren.

Dat dit bewustzijn een zaadje mag planten van geduld en zachtheid voor jullie zelf en jullie naasten. Net zoals je een kind zou aanmoedigen om verder te gaan.



0 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven